Het toch wel iconische weekblad The New Yorker bestaat 100 jaar en dat mag in deze voor traditionele media verwoestende tijd toch heel bijzonder genoemd worden. De Volkskrant vloog er speciaal voor naar New York om een tijdsblik te maken van 4 pagina's in het katern van de krant op woensdag 10 december.
En wie anders dan Joost Swarte zouden ze vragen om dat artikel te illustreren. Met een eigen versie van een voorpagina voor het katern, waarvan hij er voor het echte blad al 10 maakte en waarvan er 3 ook te zien zijn in de krant.
En met een aantal verjaardag 'spots' zoals hij er al velen maakten voor het blad. Een mooi artikel, met uiteraard ook een aantal herinneringen van Joost zelf toegevoegd.
Hij werkt al lang met ze samen en bundelde zijn werk voor het blad in 2017 al in het New York Boek.
The New Yorker, het kunst en cultuurmagazine waar Joost Swarte veel tekeningen voor maakte, viert het 100-jarig bestaan.
Vrijdag 21 februari was Joost in de uitzending bij Radio 1 programma Spraakmakers om terug te kijken op de rijke geschiedenis van het blad en uiteraard zijn inbreng, in 2017 gebundeld in het New York Boek.
Herman van der Zandt gaat in gesprek met met fan en journalist Doortje Smithuijsen en Joost zelf. Luister hier het hele interview terug.
Op uitnodiging van het Brusselse Huis van het Beeld hebben meer dan 100 lokale kunstenaars een hommage aan The New Yorker uitgebracht. Joost heeft zijn tekening uit 2008 hergebruikt, met de bollen van het Atomium in Brussel.
Alle covers zijn op de site behorend bij de expositie te vinden, evenals de bio van alle kunstenaars. Uiteraard zijn dat Atomium, maar ook Manneke Pis en de Grote Markt veel gebruikte thema's. De variëteit is toch groot en het levert een boeiend en bont geheel aan covers op.
Dat Joost Swarte veel bij The New Yorker betrokken is en dus niet kon ontbreken in dit initiatief kun je hier op het blog ook wel terugvinden.
Deze week wordt The New Yorker weer opgesierd met een serie spots van Joost Swarte. Joost maakt dan een serie kleine simpele tekeningen die passen bij het verhaal, dit keer over het weer. Bij Moors Magazine lezen ze het blad en plaatsten weer de hele serie spots online.
The New Yorker is een magazine met vele soorten verhalen; over cultuur, politiek en uiteraard veel lokale verhalen over New York. Toevallig is er recent iets geplaatst over Nederland, een video met een beschrijving van het boek Judas, van Astrid Holleeder, leuk voor ons om te kijken hoe hier in de VS over wordt verteld.
De Volkskrant maakt een serie van 100 iconische voorwerpen uit de Nederlandse popcultuur van na de oorlog. Met dat 'popcanon' zijn ze al een tijdje bezig, sinds vorig jaar, en dat wordt een interessante uitstalling met de tafel van DWDD, een patatje oorlog, de vloer van de Roxy en de eerste Philips CD speler. Ook werk van kunstenaars komt voorbij zoals een werk van Karel Appel en van Escher en nu dus nummer 58 van Joost Swarte.
Specifiek het werk dat Joost doet voor The New Yorker past in dit canon. Weliswaar is het geen Nederlands blad, wel is het een toonaangevend blad in de cultuur hoek die ook over popcultuur schrijft. De inbreng van de tekeningen van Joost, vanaf deze allereerste cover in 1998, zijn de Nederlandse inbreng. Het artikel geeft de achtergrond van het proces om zo'n tekening op of in The New Yorker te krijgen.
Op dit blog is uiteraard veel meer te vinden over het werk van Joost Swarte voor The New Yorker
Het blad The New Yorker, waar Joost al meer dan 20 jaar voor werkt, wordt volgende week weer gesierd met een tekening van Joost op de voorkant. Het bijhorende omslagartikel is een interview met Joost over zijn visie op 'smart design', het thema van de editie van volgende week.
Eigenlijk zijn de spots die Joost tekent al een vorm van slim ontwerp. De truc is om in één enkele tekening een heel verhaal te vertellen over een bepaald ontwerp. Joost vergelijkt het maken van spots met het schrijven van gedichten.
In het blad zullen dan ook weer een aantal spots van Joost zijn terug te vinden;
-Dinsdag 6 december, een nieuw hoogtepunt in de carrière van Joost Swarte. Als je bij Matthijs van Nieuwkerk langs mag komen is dat al heel leuk. Maar als jouw tekening het thema van de avond bepaalt is dat helemaal bijzonder. Het gaat over de tekening van Joost in The New Yorker in 2006 over de rafelende multiculturele samenleving in Europa. Op de tekening staat centraal de net neergestoken Theo van Gogh, met Rita Verdonk die buitenlanders het land uitzet, Ayaan Hirsi Ali die het land een spiegel voor houdt, Job Cohen met zijn schaapjes op het droge en nog veel meer. Voor DWDD een mooie gelegenheid voor een uitzending over hoe de multiculturele samenleving er dan nu in 2017 eigenlijk voor staat. Niet beter eigenlijk blijkt uit de discussie aan tafel en de overpeinsingen van Dijkshoorn. Maar voor Joost wel een mooie gelegenheid om een nieuwe tekening te kunnen maken met Wilders, Rutte, Aboutaleb, social media die ons uit elkaar drijft, iemand die goed wil zijn maar door een 'echte' Hollander daarop wordt aangekeken, een Marokaan die zich wel Nederlander willen voelen maar het niet lijken te mogen en de zwarte pieten discussie. Ook een leuke video in het atelier van Swarte, met hoe de nieuwe tekening tot stand kwam.
Update 9-12; een iets positiever beeld op de stand van het land vandaag in de Volkskrant
Met de feestdagen voor de deur en een schitterend New York Boek is het de hoogste tijd voor een origineel cadeau met een Joost Swarte print uit The New Yorker. In the webshop van Condé Nast, de uitgever van The New Yorker, kun je van alles bestellen met een Joost Swarte print van 6 van de covers die hij maakte. Bijvoorbeeld een mok, een print op hout, metaal, canvas of gewoon papier. Of een iphone of Galaxy S8 case (die ga ik van de Sint krijgen denk ik ;-) De kleding/katoen lijn helaas zonder Joost, maar dat mag de voorpret niet drukken. Je weet maar nooit wat Sint of Kerstman zullen inpakken voor jou...
Update 5-12; Mijn sint cadeautje is binnen. Erg happy mee!
Al sinds 1996 mag Joost Swarte voor het toonaangevende weekblad The New Yorker tekeningen maken. Dat heeft tot veel schetsen, gepubliceerde en niet gepubliceerde tekeningen, en zelfs bekroond werk geleidt. Over veel daarvan is al eerder op dit blog geschreven. Meer dan 450 tekeningen heeft hij nu verzameld in het 'New York Boek'. Het is zoals te verwachten van Joost Swarte een zeer mooi verzorgde uitgave met de schetsen op 'gewoon' papier en de gepubliceerde tekeningen op zwaarder papier. Het wordt uiteraard bij uitgeverij Scratchbooks uitgegeven en is te koop bij o.a. Bol en Griffioen Grafiek in een gewone editie (€29,90) en de luxe gebonden versie met aparte glicee print (€125).
Direct na de publicatiedatum geeft Joost op 1 november bij Opium op Radio 4 vanaf 22.30 een uitgebreid interview opgeluisterd met door Joost uitgezochte passende muziek. Daarin geeft hij bij bepaalde tekeningen specifieke uitleg over de totstandkoming van iedere tekening.
Update 1-12; In Vrij Nederland dit weekend wel een heel uitgebreid artikel over dit boek met veel links naar The New Yorker zelf en andere bronnen. Zoals deze over de glas-in-lood projecten van Joost.
Joost was ook te gast bij Roelof Hemmen op BNR nieuwsradio vrijdag 1 december. Vanaf 1.24:53 te beluisteren. Update 28-11; Ook in de Volkskrant, Elsevier en Trouw aandacht voor dit nieuwe boek, hoewel niet al te uitgebreid deze keer.
Update 16-11; Nog een signeersessie op 22 december ook in Amsterdam bij Concerto Recordstore om 16.30.
Update 14-11; Een heel uitgebreid interview met veel beeldmateriaal met Joost naar aanleiding van het AGI Open in Parijs in September, maar over het New York Boek, door Marianne Hanoun bij It's Nice That (engels)
Update 6-11; In het Haarlems Dagblad van 3 november dit artikel en de aankondiging van de boekpresentatie bij Scheltema in Amsterdam, donderdag 23 november om 17.00
Dit jaar staan in ieder geval nog twee nieuwe uitgaves van/met Joost Swarte te wachten via uitgeverij Scratchbooks. In oktober staat deel 2 van het jaarlijkse magazine Scratches gepland. The New Yorkers Collected is verplaatst van april naar september dit jaar. Dit beloofd een bijzondere uitgave te worden met nog ongepubliceerd werk en toelichtingen van Joost bij alle tekeningen die hij de afgelopen twintig jaar voor dit internationaal befaamde tijdschrift heeft gemaakt. We wachten met smart nog even af.
Vandaag precies 10 jaar geleden ben ik begonnen met dit blog. Onder andere omdat Joost met zoveel verschillende dingen tegelijk bezig is en omdat het me mooi leek om een en ander op een rij te zetten. Een alleskunner op zijn vakgebied, iets waarin ik mezelf herken op mijn eigen vakgebied. En ook al plaats ik regelmatig over Joost zijn bezigheden, nog steeds is dit blog verre van compleet. Zo valt er altijd nog weer wat nieuws te ontdekken.
De andere reden was ook dat de website van Joost zelf helaas niet meer was dan een eenmalig overzicht in 2002. En hoewel er op de achtergrond wordt gewerkt aan een nieuwe site, tot op de dag van vandaag is die er nog niet, dus kan ik zeker nog even door.
Om nog eens terug te kijken en lezen, hieronder het leukste/beste artikel per jaar, wat mij betreft dan.
2007, 30 mei, een van de eerste 4 berichten, over tekeningen van Joost in The New Yorker gebaseerd op een andere bron van Joost Swarte nieuws, Moorsmagazine. Tekenen voor The New Yorker is een van de hoogtepunten voor een internationaal beroemd tekenaar die Joost is geworden.
2008, 27 december, de eerste keer dat ik bij Catawiki terecht kwam. Die site was toen pas net gestart en had slechts 61 items van Joost Swarte. Ondertussen is Catawiki internationaal groot geworden, meer van de veiling dan de catalogus, en zijn er 1044 items van Joost te vinden.
2009, 27 mei, het Hergé museum met interieur door Joost Swarte wordt geopend. Een grote eer natuurlijk om voor misschien wel 's werelds bekendste striptekenaar het museum te mogen inrichten.
2010, 27 mei. Sinds het begin in 1992 is Joost Swarte als een van de initiatiefnemers verbonden aan de Stripdagen in Haarlem, ondertussen de grootste in Europa. Een herinnering hier aan de dagen in 2010, waarin onder andere het boekje over het Johannes Enschede Hof wordt gepresenteerd.
2011, 21 september. In dit jaar publiceerde Joost weer eens een aantal echte strips in het blad Hollands Diep. Dat blad is allang ter ziele, de tekeningen van Joost blijven gelukkig bewaard.
2012, 10 september. Het jaar waarin Joost Swarte wordt beloond voor heel zijn oeuvre met de Marten Toonderprijs. In het bericht schreef ik wat naïef een opmerking over de afwezigheid van wijlen Peter Pontiac, waarover Peter me zelf op de vingers tikte, zie zijn reactie.
2013, 23 september. Het was even twijfelen tussen de presentatie van de Joost Swarte bril, maar het overlijden van Johannes van Dam dit jaar is belangrijker. Ze hebben in vele projecten samengewerkt waarbij culinaire escapades niet zoals gewoonlijk door foto's maar door passende tekeningen werden geïllustreerd.
2014, 26 november. Na vele aankondigingen, uitstellen en lang wachten werd nu dan eindelijk het glas-in-lood raam, dat de renovatie van de Bakenesserkerk moest afmaken, onthuld.
2015, 22 maart. In de trend van het verstrippen van literatuur doet Joost Swarte ook al een tijd mee. Uiteraard op zijn eigen manier, waarbij het geen echte stripboeken worden, maar meer uitgebreid geïllustreerde boeken. Dit jaar verscheen deel 4 door Joost ontworpen van schrijver/dichter Nescio, Mene Tekel.
2016, 11 maart.Vorig jaar gebeurde er veel bijzondere dingen, zoals de lancering van Scratches, het overlijden van Peter van Straaten en het live-tekenen (ipv live-bloggen) bij de Parade in Duitsland en het International Comix Festival in Luzern. Toch heb ik natuurlijk gekozen voor, het soort van vroegtijdige cadeau voor dit 10-jarig bestaan, mijn eigen Joost Swarte tekening, als achtergrond van dit blog. Bedankt nogmaals Joost!
2017, 5 februari. Naast mijn eigen kleine jubileum dit jaar ook een veel grotere, die van De Stijl. Getekende hoogtepunten van deze kunstbeweging door Joost Swarte in het boek 'En Toen De Stijl', een nu al veelgeprezen werk.
Ondertussen ruim 300 berichten over deze bijzondere man geschreven en ik hoop er nog velen te mogen toevoegen. Ik zou ooit nog eens willen beginnen aan een interview serie met fervente verzamelaars, over hun meest bijzondere items in hun collectie, misschien kan iemand daarbij helpen?
Een eervolle vermelding als laatste voor Archief De Klare Lijn, dat met tips over nieuws rond Joost kwam, maar ook een grote verzameling/archief in video's heeft omgezet. Veel meer dan op mijn Pinterest pagina te vinden zijn.
Afgelopen vrijdag was de lancering van Scratches in The American Bookstore in Amsterdam. Hieronder een kleine impressie van de avond.
Na het artikel in de Volkskrant besteedt ook het NRC aandacht aan het nieuwe blad in een uitgebreid artikel deze vrijdag. Swarte vertelt hier enerzijds over de inhoud en de tekenaars in het blad en anderzijds openhartig over de financiering. Helaas laat Nederland het in de strip subsidie hoek ten opzichte van onze zuiderburen ruimschoots afweten. In Elsevier vandaag een uitgebreide recensie van het blad door Peter ter Mors die duidelijk vrijdag ook aanwezig was.
Later die avond, na twaalven zelfs, gaf Joost nog een interview op VPRO's radioprogramma Nooit Meer Slapen . Het interview duurt ongeveer 25 minuten en volgt na een eerder interview bij NMS, direct na de aanslag op Charlie Hebdo. Naast informatie over Scratches, die al op andere plekken te lezen viel, gaat presentator Pieter van der Wielen dieper in op de vraag of het klopt dat juist strips met 'anti-helden' veel sympathie en enthousiasme opwekken, zoals Jopo de Pojo, Guust Flater, Cowboy Henk. Joost bevestigt dat wel en noemt Jopo, ook weer in zijn nieuwe strip in Scratches, een schlemiel die zich toch niet van de wijs laat brengen. Van der Wielen vraagt ook of de verzamelwoede van Jopo in de Scratches strip niet ook auto-biografisch is? Dat klopt inderdaad, bevestigd Joost, omdat ook hij veel verzameld en soms wel spijt heeft van die verzamelwoede. Anderzijds verkoopt Joost, net als veel andere tekenaars, ondertussen juist ook zijn eigen originelen om de inkomsten stroom op gang te houden. Een zekere tegenstelling zit daar wel in.
Genoeg geschreven nu, tijd om Scratches van voor tot achter helemaal door te lezen. Veel bijzondere tekeningen heb ik al gezien en vele meesterwerken, kunst zeg maar, zeker de binnenflap van George Bohle. Update 19-10;
Breed interview in Der Tagespiegel waarin inspirator Winsor McCay wordt aangehaald en verder in grote stappen het levensverhaal tot aan Frankfurt deze week wordt doorlopen.
En een uitgebreid interview in het Amerikaanse The Comics Journal. Vooral over Scratches en hoe Spiegelman, Ware en David B. erin kwamen. Ook twee aankondigingen voor nieuwe werken; Een overzicht van gepubliceerd, maar ook ongepubliceerd werk voor The New Yorker, van wel 120 pagina's! En een kinderboek, waarin een kat langs alle kunstenaars gaat van De Stijl beweging, die in 2017 al 100 jaar bestaat.
Hier een recensie op Gestript.be met weinig nieuwigheden.
Vandaag is, helaas de enige, dag dat een cover van Joost in de 2016 dagkalender van The New Yorker staat, met een cover van exact 2 jaar geleden. De kalender is overigens verder wel ook erg goed, met de beste covers uit het gehele bestaan van The New Yorker. Sommige covers zijn bijna 100 jaar oud, gisteren was er een uit 1926. Er staan dit jaar wel meerdere covers van Chris Ware in de kalender en sommige gebruiken deels een Klare Lijn, zoals Bob Staake.
Deze cover van Joost is een van de toppers volgens de uitgeverij, want als enige in ingelijste versie te koop.
Dit jaar heb ik de kalender voor het eerst, maar hij staat zeker weer op het lijstje voor de kerstman voor volgend jaar.
In The New Yorker van deze week weer een nieuwe illustratie van Joost. Het is een tekening waarin de mens midden tussen dieren is afgebeeld en die illustreert hoe 'geiten, dassen en vossen ons kunnen leren hoe we onze lichamelijke staat kunnen ontsnappen'. De illustratie past natuurlijk perfect bij het verhaal over ene Thomas Twaites en Charles Foster die beide een serieuze studie deden in hoe zij een dier konden worden, de ene een geit, de ander eerst als een das, later als een vos.
De schrijver van het artikel, Joshua Rothman, vertelt nauwkeurig hoe bij beide heren hun zoektocht verliep, maar komt tot de conclusie dat juist het feit dat wij mensen dit soort studies bedenken, en onszelf dus opnieuw proberen uit te vinden, ons als mens zo uniek maakt.
Ongetwijfeld geïnspireerd door de illustraties die Joost regelmatig maakt voor The New Yorker is hij gevraagd voor een serie illustraties verschenen bij een artikel van David Rotman in het MIT Technology Review.
In het artikel gaat het over de toenemende robotisering van de economie en de impact hiervan op werk. Wordt al het werk straks alleen nog maar gedaan door robots? Of is dat zwaar overdreven en verdwijnt er wel werk door robots en computers, maar komt daar ook ander werk voor in de plaats. Die verwachting wordt wel gewekt in het artikel, maar ook de vraag is wel of er genoeg werk zal overblijven.
Het is moeilijk in de toekomst te kijken. Je kunt zat voorbeelden noemen van arbeid die verdwijnt door automatisering. Anderzijds moest de koffiejuffrouw plaats maken voor de koffie 'machine', maar ondertussen willen we allemaal speciale koffie en floreren koffiebars zoals Starbucks, waar alles weer met mensenhanden wordt bereidt!
De toenemende welvaartskloof is alleen te dichten als we de winst van het inzetten van die automatisering eerlijk gaan verdelen (zodat we die lekkere koffie kunnen betalen). Vandaar de titel van het artikel 'Who will own the robots?'
Meer illustraties in het artikel. En dan schrijf ik dit alles luisterend naar 'I ain't no robot' van mijn favoriete Haarlemse band Gotcha, Back-To-The-Moon :-)
Nu ook in het Haarlems Dagblad een artikel hierover (alleen voor abonnees); De tekening is kakelvers. ,,Toen we bezig waren met het inrichten van de expositie zat ik nog driftig te kleuren. Het is nog maar tien dagen geleden dat ik hem indiende.’’ Update 10-6-2014; Hier bij moors magazine ook een serie spots van Joost die in The New Yorker van vorige week te zien waren.
Dinsdagmiddag 27 mei was de opening van een tentoonstelling geheel gewijd aan Joost zijn werk voor het blad The New Yorker bij opticien Lukx (link voor meer foto's) in de Spekstraat in Haarlem. De tentoonstelling is natuurlijk te zien tijdens de Haarlems Stripdagen en hierna nog tot 7 juni. Er zijn zo'n 100 tekeningen en spots te zien die Joost in de laatste tien jaar heeft getekend voor het gerenommeerde kunst en cultuur tijdschrift The New Yorker. Zo ook deze tekening over de 8 MBTI typeringen, maar ook een aantal tekeningen die het blad zelf uiteindelijk niet gehaald; niet eerder getoond materiaal dus! Natuurlijk een bezoekje waard tijdens de Stripdagen, en mocht dat niet lukken is hier bij moors magazine, die een abonnement hebben op het blad, een heleboel materiaal te vinden ook.
De tentoonstelling werd door Joost kort maar krachtig geopend en hierna vooral ook luister bij gezet door Leon Giessen, alias Mondo Leone. Leon zong 4 liedjes en opende met een liedje over Ben Wilson. Ook een grafisch kunstenaar, maar dan een schilder van miniaturen, op platgetrapte kauwgum.
De reden waarom Joost natuurlijk Leon had uitgenodigd was omdat Joost zo'n 8 jaar terug het liedje 'naakt en kaal' (en niet 'kaal en bloot' zoals ze bij de Stripdagen beweren :-( van Leon verstript heeft. Hoe dit destijds allemaal zo gekomen is verteld Leon
op zijn eigen komische wijze in dit tweede filmpje, natuurlijk gevolgd door het liedje zelf. Alles zeer goed ontvangen door het publiek en mooie start van deze tentoonstelling en de Stripdagen. De beloning voor Leon, een unieke tekening van Joost.
Tijdens de Stripdagen zal Joost zaterdag en zondag rond 15.30 een rondleiding verzorgen en komt Joost Zwagerman een lezing geven op zondag om 14.00 over het werk van Joost Swarte.
Hier nog een interview uit het Haarlems Dagblad van 30 mei over de tekening 'Seed wars', over het opslaan van oerzaden in een grot in Noorwegen.
Nu verkrijgbaar, een nieuwe uitgave met 12 kaarten met tekeningen eerder gepubliceerd in The New Yorker voor maar €5,- onder andere hier of hier.
En dat terwijl ik net deze week fris uit New York terug ben, hoe toevallig.
